Welkom


'De Holland 7'

De Holland 7 bestaat uit 4 vrouwen en 3 mannen die deze zomer 400 kilometer zullen roeien voor twee goede doelen. Deze tocht is een uniek evenement georganiseerd door Row4Rights. De goede doelen die gesteund zullen worden door deze actie zijn Amnesty International en het European Anti Poverty Network.


Wat gaat er gebeuren?

Wij, de Holland 7, zullen ons eind augustus naar Oostenrijk begeven om daar de strijd aan te gaan. Wij starten in het dorpje "Pöchlarn" in de buurt van Wenen. Na een intensieve roeiclinic 'roeien op de donau', zullen wij in 7 dagen 400 kilometer roeien. De donau zal ons via Wenen en Bratislava naar Boedapest leiden. Naast het uitdagende doel om Boedapest met de Holland 7 te bereiken, zullen we ook proberen zoveel mogelijk sponsorgeld op te halen voor Amnesty International en het European Anti Poverty Network. Row4Rights heeft ons een target van €7000,- gesteld, waar wij ons ontzettende best voor zullen doen.

Nieuws


Dag 7

De laatste loodjes, nog 74 kilometer te gaan. Maar wat nu...geen 40 graden meer, harde wind. Waarom moet het weer net op de laatste en langste etappe omslaan? Iedereen heeft blaren op z'n gat en gaten in de blaren.
Maar vooruit, daar moeten wij ons maar doorheen slaan. Om half 7 de boot in en varen maar. De eerste 30 km vielen erg zwaar, een sterke windkracht 5 tegen, de golven hoger dan de boot. Een spannende natte koude en vermoeiende tocht. Om het half uur werd er een pauze ingelast om even ons C4+ zwembad leeg te hosen. Ongeveer 14 kilometer later kreeg een van de roeiers last van de enkel en moest er gewisseld worden met de stuur. Na een klein half uurtje vertraging konden wij verder roeien, geen stress, de colonne kan wachten. Aangekomen bij de eerste stop waren de eerste boten inmiddels vertrokken. Een ietwat korte pauze was genoeg om even de spiertjes te ontspannen en de honger te stillen. De volgende 20 kilometer van de etappe werd er gebeukt. Stroom mee werd er gezegd, maar tijdens de drinkpauzen werd de boot falikant achteruit geblazen door de straffe wind die woedde. Hard trappen was de enige manier om weer bij te komen met de rest zodat er bij de tweede stop voldoende rusttijd over was om de laatste loodjes te leggen van deze zwaarste etappe van row4rights. Het derde deel van de etappe. Om het half uur een hoospauze, een werkelijke klotsbak roeiden wij in. Het leek roeibaan harkstede wel! (een windmolen park met een beetje water ertussen) Maar vooruit, 24 kilometer te gaan prima te doen zou je zeggen, er is immers al 376km afgelegt. Nog even een paar krachtige halen om tussen de andere bootjes te varen en op naar de finish. Aan de kant architectonische hoogstandjes en in het water amfibie-stadsbussen. Na 6 bruggen was het einde in zicht, nog twee kilometer te gaan. Daar lag een pitoresk strandje als finish waar de boot natuurlijk op gelegd moest worden. Droogvaren die hap! Dat was het idee, zo snel mogelijk die benen strekken en nooit meer roeien. Jammer dat de boot dat niet aankon, nog 1 keer even serieus de boot tillen en dat was het dan: Row4Rights, 400km roeien voor het goede doel!

Roeien, nooit meer? Tuurlijk wel! Op naar het volgende endurance roei evenement.
Bedankt voor alle steun die jullie ons, Amnesty International en het European Anti-Poverty Network hebben gegeven. Zonder jullie had de organisatie dit niet kunnen realiseren.

Holland 7 hoog!
Eva, Leonie, Karlijn, Lisanne, Bas, Max en Nico

Dag 6

Vandaag was weer een ontzettend mooie dag. Na 300 kilometer stenen troffen wij vandaag ons eerste zandstrandje aan langs de kust van de donau. Na het maken van engeltjes in het zand stond ons nog 13 kilometer te wachten voor de rust. Samen met de boot van Gyas Hunze is er nog even ontspannen voordat we de laatste kilometers af gingen leggen. na een uur varen in rust, zonlicht en natuurlijk een hoop gespetter, stranden wij op een stenen strandje vol schaduw geproduceerd door hongaars bamboe. Een kwartiertje rust en weer verder met de etappe. na 8 kilometer lag esztargom in het verschiet, hier stond een gigantische kerk wat met het weerspiegelende water van de donau een erg mooi beeld schepte van de omgeving met op de achtergrond een stadje.
Deze etappe die ongeveer 52 kilometer lang was verliep vlekkeloos met veel plezier en mooie halen. Weer een fantastische dag achter de rug.

Dag 5

Deze dag begon op een prachtige plek op het Hongaarse platteland. Aan de oude Donau lagen de boten in een weiland met koeien op ons te wachten. We moesten eerst een stukje door de modder voor we in konden stappen en uit konden zetten. We hebben een heel stuk over de oude Donau gevaren. Hier was het heerlijk rustig en alleen ons gezang verstoorde de stilte. Het was een hele relaxte etappe met weinig scheepvaart. Wel zijn we de veerboot die tussen Boedapest en Wenen vaart, tegengekomen. Dit was even spannend, want die heeft een hele hoge snelheid. Gelukkig konden we ditmaal op tijd om de boei en uit de vaargeul roeien!
We hebben een paar keer aangelegd om lekker te zwemmen en even bij te komen. De Kanoverening waar we te gast waren lag in een zij-arm van de Donau. Die laatste paar kilomters tegen de stroom op roeien, vielen nog wel even tegen, maar na het eten hadden we nog genoeg energie voor een klein feestje!

Dag 4

Vroeg uit de veren, niet alleen om te roeien dit keer. Een aantal dingen stonden op het lijstje. Nog even de
riggers stellen na de harde klap van de boei, en natuurlijk onze boot waterdicht maken. polyesther? epoxy? een stukje hout? nee DUCK TAPE, waar dat spul al niet goed voor is! Een halve rol later, aan de binnen- en buitenzijde van de boot, waren we klaar om de boot te water te laten. Na de uitzet nog even de handjes tapen?
Of niet? Want de boot werd toch erg zenuwachtig toen de eerste olietanker langskwam. De rust was weer wedergekeerd toen
de golven niet al te hoog bleken te zijn, dit schepte chaos in de orde (andersom). Ook de rode boeien zien er vrediger uit als je er niet tegenaan botst. Op naar het museum waar een lunchpauze was ingelast. Na de lunch werden alle boten ovegetild naar de oude
Donau, ongeveer 300 meter verder. Dit was natuurlijk een eitje, met 42 graden even een volle boot tillen over
een 300 meter lang zandpad. nadat 18 boten waren vertrokken waren wij aan de beurt. Het tempo zat er goed in.
Uit volle borst zingend en lachend passeerde wij al snel twee boten. Het volgende is een beschrijving van het
landschap waar wij doorheen roeiden: Bos, en wat voor een, de eerste bamboe was aangetroffen ook stonden er
loofbomen, naaldbomen, en planten die je net geen bomen kon noemen omdat die daar te klein voor waren.
In het water visjes, keien, takken, watervallen, appels? Een werkelijk prachtig uitzicht lag achter onze boot.
Wij roeiers kijken vaak naar achteren tijdens het roeien. Wat een top dag!

Dag 3

Vroeg op! half 6 ontbijt om met alle boten tegelijk om 9uur door de sluis van het donau kanaal te gaan. Roeien
door Wenen was het doel van het eerste deel van de derde dag. In de sluis werd er volop gezongen en proviant
uitgewisseld met het team 'Adam op de donau' naast ons in de sluis. Vervolgens roeiden we door een bosachtig
dun riviertje richting Wenen wat overging in een stad met hoge flatgebouwen en kantoren. Na onze ogen uit te
hebben gekeken liep het donau kanaal weer terug de donau in, hier begon de tweede helft van de dag.
De stroming werd sterker en de rivier werd bochtiger, meer boeien, kribben en stromingen waar we omheen
manouvreerden. 7 km voor de lunchplek sloeg het noodlot toe. in een bocht naar bakboord lag een baggerschip en
op hetzelfde moment dat wij de bocht doorgingen kwamen er 2 dikke passagiersschepen recht op ons af. Voor ons
werd de boot van Twente vol over de meterhoge golven geworpen en een paar seconden later was het onze beurt. Na
de golven van de 1e boot hadden we al natte voeten en na de golven van de 2e boot die van een andere hoek
kwamen zat de hele boot vol water. Terwijl de boegen wanhopig water uit de boot aan het hozen waren stevende de
boot op een rode boei af, deze kon niet meer ontweken worden met als gevolg een knal, een gat in de boot,
verbogen riggers, twee gebroken palen, een derde werd uit een dol geforceerd. Deze derde paal werd later door
een andere boot uit het water gevist en tevens zijn twee andere paalhelften tegen de avond terecht gekomen.
Eenmaal met de zwaar gehavende boot aanbeland op een strandje schoot de begeleiding te hulp. De schade werd
bekeken, gerepareerd en met nieuwe palen konden we na ongeveer drie uur verder varen.

Dag 2

Na de eerste dag met veel stroming gingen wij vol goede moed de tweede etappe in. al snel bleek dat het minder
hard stroomde, de tocht was daarom ook zwaarder dan verwacht. 72 kilometer stond ons voor de boeg.
Na een gehaaste uitzet waren we klaar om te varen. nog even de flessen water verdelen, slagklaar, go!
De flesjes water kwamen zeer goed van pas, de temperatuur liep op tot wel 40 graden (celcius uiteraard).
Niet echt de beste omstandigheden om te roeien maar tegelijker tijd wel wat we nodig hadden na een maand lang
in de regen zitten in ons koude kikkerlandje. De eerste 25 kilometer waren afzien. Te warm (alhoewel snel
duidelijk was dat uit de boot springen de warmte al een stuk dragelijker maakte. ), te lang, te langzaam,
natuurlijk pijn in de bilspieren, noem maar op. Maar gelukkig hielden wij voet bij stuk en zette ons door alle
factoren heen. de rest van de etappe verliep probleemloos en was erg gezellig. nog even in de aftersun, eten
een beetje na- tafelen, en vroeg het bedje in.

Dag 1

Lieve Sponsors, familie en vrienden,

Vandaag was de eerste etappe van Row4Rights. Op dit moment zitten we gezellig een potje te kaarten en kijken we terug op een zeer geslaagde dag.
We hebben overnacht in Dürnstein op een voetbalveld bij de roeivereniging. Na een stevig ontbijt zijn we vertrokken naar een dorpje een paar kilometer stroomopwaarts. Aldaar hebben we de boten klaargemaakt. Voor we van start gingen kregen we eerst nog een uitgebreide instructie van lokale roeiers. Dit was wel fijn, want zij zijn bekend met het roeien op de Donau en de sluis die we vandaag door moesten.
Goed voorbereid en vooral ook goed ingesmeerd gingen we op weg. Na ongeveer een uurtje kwamen we bij de sluis. Dit was behoorlijk spectaculair, de Donau kent grote hoogte verschillen. Het verkeer op dit deel van de Donau is gelukkig niet heel druk. Af en toe komt er een vrachtschip of rondvaartboot langs. Van het vrachtvervoer hebben we geen last gehad, de Donau is breed genoeg om elkaar veilig te passeren. De rondvaartboten zijn een ander verhaal. Sommige van deze boten produceren enorme golven en dat is best spannend in zo’n roeibootje. Maar met wat hoosblikken en sponzen aan boord, kunnen we de golven moeiteloos trotseren!
De route vandaag bracht al veel kastelen, naakt recreanten en andere bezienswaardigheden. We hebben erg veel zin in morgen, want dan gaan we door Wenen dus dat belooft nog veel mooier te worden. We hebben net de boot nog wat beter afgesteld en we zijn klaar om meer kilometers te gaan maken!

Dag 0: Tijd om te vertrekken! 20-08-2011
Hier een laatste berichtje vanaf het platte( )land!
Heerlijk uitgerust van een nacht op een bijzondere slaaplocatie in Zalk, Marianne's yurt, schuiven Eva en Karlijn aan bij het ontbijt. We zijn nu heel veel boterhammen, van zelfgebakken brood, aan het smeren. En straks moeten we toch nog even kijken naar het inpakken van de auto..
Maar de reistassen zijn goed volgestopt dus we komen niet om van de honger onderweg. Het is de bedoeling dat we om half 10 bij Arnhem de Fiesta met Nico, Bas, Max en Lisanne tegenkomen en vanaf daar verder rijden naar Dürnstein.
Misschien komen we onderweg ook nog onze boot tegen, want gister kwam het bericht binnen dat Berend en Sjoerd, met koelwagen en botentrailer erachter, met de panne bij Keulen stonden te wachten op een nieuwe auto!
Ik klop nu 3 keer op onbewerkt hout zodat wij met z'n allen veilig en op tijd arriveren!
Nu wordt het echt tijd om te vertrekken, karren met die Polo!
Morgen de volgende update met onder andere de eerste Donau-roei-ervaring!
Groets! Eva, Karlijn en Leonie

Dag -49: Met Eva, Karlijn en Leonie naar de R4R bijeenkomst. 03-07-2011
Zondagochtend, niet echt in alle vroegte maar toch nog aardig op tijd, vertrokken Karlijn, Eva en ik per trein naar Amersfoort. Het was de bedoeling om één van onze mannen mee te nemen, maar helaas, zijn chip-OVkaart werkte niet mee.
Met een combinatie van voorbereiding en goed geluk kwamen we aan bij 'Amersfoort aan Zee'. We liepen samen met een ploeglid van een andere boot die ons wat tips van de hand deed over het binnenhalen van donaties. Zijn motto was 'de aanhouder wint', en bestookte dus zijn netwerk met veel berichten over het komende roeispektakel. Het werkt blijkbaar wel, zijn ploeg zit al over het target van €7000,- heen.
De strandtent, in de vorm van een gezellig aangeklede vliegtuighangar, was al redelijk gevuld met goede-doel-roeiers. Maar voor er geluisterd kon worden naar details over wat ons te wachten zal staan op de Donau hadden we natuurlijk een lekker kopje koffie en thee nodig. Erg prettig dat ze verse munt-thee hadden! Met ons drieën zochten we een plekje aan de rand van het publiek en luisterden aandachtig naar Henk (1 van de 3 evenementbegeleiders), Marije Cornelissen (Europarlementariër en vrouw van Henk) over het ontstaan van Row4Rights.
Vincent kon ons vervolgens wat interessante details, met gave foto's erbij, vertellen over de tocht die we gaan afleggen. Puuh! Reken maar dat daar nog wat avontuur van gaat komen! Maar ook hele mooie plaatjes voor de thuisblijvers!
Karlijn zat tijdens de uitleg netjes op een barkruk maar Eva en ik dachten handig op de rand van een tafel te gaan zitten. In het begin ging dat prima, de tafel zakte niet al te ver door en ook met het gekraak viel het eerst best mee. Maar dat gekraak werd toch wel steeds erger en toen Eva en ik elkaar aankeken na een verontrustend harde kraak, brak er zowaar een stuk van de tafel af.
Daarna zijn we maar braaf aan de bar gaan hangen. Vanaf die plek konden we de introductie van iemand van Amnesty International Slowakije zien, gedaan door een vlotte jonge meid. De introductie van het EAPN (European Anti Poverty Network) werd gedaan door een Ierse man die ondertussen al 20 jaar actief is voor het netwerk, vanaf het begin dus, en uit eigen ervaring kon vertellen hoe de organisatie werkte. Het gaat er onder andere om, de vicieuze cirkel te doorbreken waar arm en rijk in vast op hun eigen eilandjes zitten.
Zoals brave studenten betaamd hadden we voor de lunch onze eigen boterhammen mee genomen en in de pauze konden we deze mooi opeten met een warme chocolade melk erbij en nog even bespreken wat we er allemaal van vonden en wat we verder van plan waren. Ik ging voor mijn vader, die meegaat als vrijwilliger, even bij Joanca (1 van de 3 evenementbegeleiders) checken of er al meer bekend was over vrachtwagens en bestuurders.
Na de lunch was het tijd voor de roeiers en vrijwilligers om op te splitsen en kregen wij van een ervaren marathonroeier, die ook met een team mee gaat doen aan R4R, een fixe uitleg over het reilen en zeilen voor, tijdens en na het roeien van lange afstanden. Daar gingen onze oren wel van klapperen..
Pompen in de boot? Elektrisch? Roeiers wisselen om het half uur? Bananen binnen handbereik vastplakken in de boot? Ehh... Oke, daar hadden wij dus duidelijk een andere inschatting gemaakt. Die reddingsvesten die verplicht zijn in de sluizen, ja daar hadden we wel aan gedacht. En ook veel zitvlakpijn en beblaarde handen. Maar om van je boot een soort varend fort te maken, nee, zo hadden we het nog niet bekeken. We dachten aan het doorwisselen van roeiers/stuur/begeleiders eerder om de dag. 6 uur roeien, dat is tenslotte maar 3x zo lang als een gewone roeitrainingen toch... Wie weet hoe hard ons dat gaat tegenvallen!
De 'masterclass' verzandde in een hoop vragen, wat ook voor een paar hilarische momenten zorgde. Bijvoorbeeld de vraag of er 's ochtends ook met pasta ontbeten kon worden. Of de vraag 'wat moet je doen als je moet plassen?'. Dan wordt het meteen duidelijk dat het niveau van de roeiers uiteenloopt van zeer ervaren wedstrijd/marathon veteranen tot beginners, die net de introductieweek achter de rug hebben.
Tijd om naar huis te gaan! We hadden de vragen beantwoord gekregen die we op ons lijstje gezet hadden, zelfs nog een paar meer. Knipperend tegen het lekkere maar verbindende zonnetje (het was koel in de hangar onder de ondersteboven opgehangen aangeklede vastgenagelde picknicktafel maar ook een beetje duister) liepen we gedrieën weer naar het station. Hopelijk is het eind augustus ook van dat stralende weer!

Groets en tot gauw!
Leonie